1955, documentaire, 32 min.

Resnais’ Nuit et Brouillard, de eerste film na W.O. II waarin authentieke opnamen uit de concentratiekampen aan een groot publiek getoond werden, veroorzaakte in Europa een grote huivering en maakte een discussie los die tot op de dag van vandaag voortduurt. In tegenstelling tot Claude Lanzmann in zijn negen uur durende documentaire Shoah uit 1985 met ‘droge’ getuigenissen van overlevenden, kiest Resnais ervoor om in zijn korte documentaire de gruwelijke zwart-wit opnames uit de kampen te gebruiken, afgewisseld met kleurenopnames van de resten van Auschwitz in 1955, en begeleid door een poëtische tekst en muziek. Het belang van Jean Cayrols tekst wordt benadrukt door de vertalingen die de dichters Victor van Vriesland en Paul Celan maakten voor de Nederlandse en Duitse versies van de film. Beeld en commentaar werken nauw samen in een poging om het onvoorstelbare voorstelbaar te maken. De betekenis van de jodenvervolging beperkt Resnais niet tot een afgesloten verleden, hij trekt haar door naar het heden en de toekomst. De film eindigt met: “[…] wij die veinzen te geloven dat [dat] alles alleen maar bij een enkele tijd en een enkel land hoort en die vergeten om ons heen te kijken en die niet horen dat er eindeloos kreten klinken.”

Alain Resnais, geboren 1922, woont en werkt in Parijs. Korte selectie van films: Pas sur la bouche, 2003; On connaît la chanson, 1997; Contre l’Oubli, 1991; Loin du Vietnam, 1967; Hiroshima mon amour, 1959.